Herstel na een hersenbloeding: ‘Ik ga er het beste van maken’

“Zeven weken zijn volledig uit mijn geheugen verdwenen.” Loes

Van de eerste weken na de hersenbloeding weet Loes zelf vrijwel niets meer. “Zeven weken zijn volledig uit mijn geheugen verdwenen. De scans waren ernstig en het was een grote vraag hoe ik hieruit zou komen. Dat ik hier nog zit, is bijzonder.”

In het UMC Utrecht werd Loes twee keer geopereerd. Eerst kreeg ze een drain in haar hoofd om de grote hoeveelheid bloed af te voeren. Daarna volgde een operatie aan het hersenaneurysma dat de bloeding had veroorzaakt. Na zes weken begon ze aan een intensief revalidatietraject bij De Hoogstraat in Utrecht. Pas toen ze langzaam weer terugkwam in het dagelijks leven, begon ze te beseffen wat er was gebeurd.

Alles opnieuw leren tijdens de revalidatie

Tijdens haar revalidatie moest Loes veel alledaagse handelingen opnieuw aanleren. “Mijn geheugen was als het ware gereset. Ik wist niet meer hoe ik moest douchen, raakte de weg kwijt of vergat hoe ik de voordeur op slot moest draaien. Alles moest ik opnieuw leren.” Als een succesvol ondernemer die altijd druk was en een eigen bedrijf had, was het een enorme omschakeling.  

“Van de ene op de andere dag was ik patiënt. Zelfs de meest basale dingen waren ineens moeilijk. Ik kon bijvoorbeeld niet zelf naar de supermarkt. ” Loes bleef positief en keek elke dag naar wat ze wél kon. “Misschien was dat alleen een boterham smeren. Dan was dat mijn overwinning van die dag.” 

Kijken naar wat wél lukt

Tijdens haar revalidatie nam Loes een besluit dat haar verdere herstel bepaalde. “Ik keek naar de wond op mijn hoofd, en ik besefte ineens: dit is écht gebeurd. Ik heb een hersenbloeding gehad. Toen stelde ik mezelf de vraag: word ik slachtoffer van wat me is overkomen, of ga ik ervoor vechten? Ik koos voor het laatste, en deed er alles aan om er het beste van te maken.” Die positieve instelling hielp haar vooruit. 

Leven met onzichtbare gevolgen

De gevolgen van de hersenbloeding zijn voor Loes nog iedere dag merkbaar, ook al zien anderen die niet altijd. “Mijn geheugen, concentratie en informatieverwerking zijn niet meer zoals ze waren. Ik heb geen tijdsbesef. Daarom schrijf ik alles op. Dat helpt me enorm.” Juist omdat die gevolgen niet zichtbaar zijn, merkt ze dat mensen haar beperkingen soms onderschatten. “Je ziet vaak niet wat er aan de hand is.”